Boy George
Door Amanda Kuyper
NRC Handelsblad,Antwerpen, 13 nov.
De flamboyante Britse zanger George Alan O’Dowd (Eltham,
1961) werd bekend als Boy George.
Hij was leadzanger van de Culture Club die met de
combinatie van Britse newwave, soul en Jamaicaanse
reggae een brug sloeg tussen verschillende culturen. Grote
hits waren Do You Really Want To Hurt Me, Karma Chameleon
en Victims. De band woneenGrammy als ‘beste band’
in ’83. Nadat de band uiteenvielband begon George een
solocarrière, als zanger endeejay.
Daarnaast kwam hij diversekeren in aanraking met
justitie. In januari 2009 werdhij veroordeeld
tot 15 maanden gevangenis.
Hij kwam inmei 2009 vervroegd vrij.
De val van Boy George is breed uitgemeten in de pers.De zanger en deejaymoestdestraten van New York vegen alstaakstraf wegens drugsbezit, zatin deBritse gevangenis wegensvrijheidsberoving en mishandelingvan een Noorse mannelijke escort en kampte met zijn cocaïneverslaving.De flamboyante, androgyne ster, ooit het gezicht van de band Culture Club die zonnigereggaepop bracht,
ging keer opkeer op trieste wijze onderuit.Nu doet Boy George stemoefeningenin de sauna met zangeres Grace Jones ter voorbereiding op zijn optreden tijdens de Night of The Proms. Een elektronische enkelbandbelette hem een jaar eerdernog deel te nemen aan de Vlaams/Duits/Nederlandse concerten reekswaar pop en klassiek elkaar ontmoeten. Hij is „in alle opzichten ” bevrijd. Afgekickt vande heroïne, geen gedoe meer met justitie en vooral weer serieus met muziek bezig.Zijn naam prijkt in de wereldwijde top-100 van deejays op de 80ste plaats, hij heeft eenhit single uitgebracht met de hipste producer van dit moment, Mark Ronson, hij brengt een eigen nieuw housealbum uit, Ordinary Alien, én er iseen reünie van de Culture Club inaantocht.De zanger zit er losjes bij in zijn kleedkamer in de catacomben van het Antwerpse Sportpaleis. Eengulle lach op zijn nog onopgemaakte gezicht. De kale schedel opvallend rijk getatoeëerd metspirituele symboliek, precies wat Culture Club destijds uitdroeg.Dit soort greatest hits-shows heeft hij lang niet meer gedaan.
Maar hij zingt de nummers Karma Chameleon en Do You Really Want ToHurt Me nog steeds met groot plezier al heeft hij nu een lage, grofkorrelige, wat onvaste stem.Gebleven zijn echter de campy uitdossingen:hoeden voorzien vanglitterdoodshoofden enuitbundige
make-up.
Wat is de reden dat u nu weer meeroptreedt als zanger?„
Ik ben weer toegewijd. Mijn focuswas de afgelopen vijf jaar niet zoduidelijk: ik haddrugsproblemen,zat in de gevangenis. Ik voel nuweer passie voor hetgeen ik doe. Er zijn al heel wat donkere periodesgeweest in mijn leven, maar het mooie is dat als ik wilde werken,dan was er altijd genoeg te doen.Zo is het altijd met mij gegaan.
Ik heb al zoveel wedergeboortes beleefd.”
Wat voor rol speelt muziek nu in uw leven?
„Muziek is altijd een constante factor geweest, ik viel er op terug.Het deejayen gaf me een tweedecarrière. Ik omarmde de explosie
van acidhouse die begon in Groot-Brittannië. Het was erg opwindend om daarvan deeluit te maken.De afgelopen tijd realiseerdeik me dat ik toch eigenlijk een geweldige job heb. Toen besloot ik er maar weer eens van te genieten.”
Hoe kijkt u terug op uw gevangenistijd ?
„Het is soms net alsof het niet gebeurd is. Ik denk er niet te veel aan
terug. Ik deed toen gewoon wat ik moest doen. Ik heb vier maandengezeten. Dat is niet lang, maar ikheb het wel zo ervaren, zonder vrienden en familie. Ik had in elkgeval genoeg tijd om eens goed na te denken, te lezen en te schrijven.”
Hoe werd u daar behandeld?
„Hetzelfde als erbuiten. Het was erniet zo ruig als ik dacht. Meer schools, strikt en kinderachtig.Het leven ligt er onder een microscoop.Ik ken de films, dus ik had wel
zomijn zorgen. Als je je daar gaat gedragenals een beroemdheid dieoveral boven staat,dan gaat het mis.
Wordt het knokken. Dus ik gaf me er maar aan over. En accepteerdemijn probleem.”
U schreef er ‘Pentonville Blues’, eufemistisch omschreven als een liedje
over uw „geweldige vakantie”.
„De Pentonville Prison is een gevangenis uit het Victoriaanse tijdperk.
Omgeven door kakkerlakkenwacht je daar je transport naar de volgende gevangenis af. Dat kan dagen duren, of weken. Op de muren loopt een blauwe streep. De tekst van mijn lied luidt: ‘Als de muren zouden kunnen spreken,zouden ze dan fluisteren of gillen: volg de blauwe streep’.”
U zegt dat u zich bevrijd voelt. Kunt u omschrijven waarvan?
„Ik heb mijn hele leven gevreesd dat mensen me zouden gaan vergeten.Ondanks alle dips in mijncarrière, bleef men echter altijdgoed voor me. Hoewel de pers me de grond in schreef, bleef het publiek me steunen. Dat geeft vertrouwen.”
U veroverde begin jaren tachtig inkorte tijd de wereld en groeide publiekelijk op.„Je denkt dat je nooit zult veranderen.
Maar dat is onvermijdelijk. Men behandelt je anders vanaf het moment dat je succesvol bent.
Een klap op je kop is daarbij het beste wat je kan overkomen. In mijn geval
had ik een paar klappen op mijn kop nodig om het echt te snappen.”U heeft intussen heel wat ontwenningskuren ondergaan.„Drugs zorgen ervoor dat je de aan- en uitknop niet meer kunt vinden. Je ziet niets helder, er is
geen reflectie. Al denk je dat je allesonder controle hebt, de realiteitis anders. Als je afgekickt bent zieje alles een stuk helderder.„Ik woon in een mooi huis in Noord-Londen, naast een park. Op een ochtend werd ik emotioneel
wakker. De bloemen, bomen, watmooi. Ik zag de kleine dingen.
Kun je nagaan, na vier jaar weet ik pashoe mooi het er is.”
Hoe kijkt u nu tegen de muziekindustrieaan?
„Er is veel veranderd. Muziek maken en laten horen heb ik altijd leuk gevonden.
De promotionele en verkoopkant vond ik altijd al moeilijk. Met optredens wordt demuziek tastbaar, virale marketing doet de rest.„Een menigte die je nummer meezingt, dat blijft ongelofelijk.We waren destijds een raar hip bandje in Engeland, dat jongensmet make-up, freaks en clubkidstrok als publiek. Na een televisieoptreden kwamen daar opeens allemaal gillende meisjes bij. Ze zagen eruit zoals ik en stonden overal. Daar hadden we nooit op gerekend,zeker ik niet, toch een beetje een vreemde vogel met een grappige look. Nog steeds houd ik van verkleedpartijen, maar nooit meer
zoals toen.”
Producer Mark Ronson heeft u onverwachtweer eens aan een hit geholpen,
met het nummer ‘Somebody to Love’.
„Ja, het is mijn eerste hit in zeventienjaar. Mark omschreef hetnummer als vervolg op Do You Really Want To Hurt Me. We hebben hetop mijn verzoek in alle rust opgenomen.Ik ben geen technische zanger, maar een emotionele performer.
Mijn stem is ook erg veranderd,veel lager en gruiziger danhet was.
Ik zong destijds vooraldoor mijn neus. Ik deed maar wat. ”In de video die hoort bij ‘Somebody To Love Me’ bent u in uw jongere jarente zien. Het zijn vrolijke beelden van een ongecompliceerd popsterleven
die net echt lijken. „Wat nog bijna niemand weet isdat actrice Diane Kruger mij
speelt. Bijna iedereen tuint erin,het zijn goede ‘oude’ beelden en ik
zag er toen echt heel vrouwelijkuit. Het vangt die tijd echt goed.”
Aan een eerdere reünie van de Culture Club wilde u niet meerwerken.
Waarom nu wel?
,,Ik had er toen geen trek in, hetwas een slecht gekozen moment.Dat ze zonder mij verder gingen vond ik irritant en de halfzachtewijze waarop schaadde onze reputatie. Nu bestaan we 30 jaar. Nee,er is ons niet veel geld geboden door slimme promotors.
Ik voel zélf dat er een album ligt dat we nog niet gemaakt hebben. Dat hoeft niet per se hitgevoelig zijn, maar wel heel creatief. En ik zie
het als onze laatste kans, want eerlijk:ik ga dit niet nog eens op mijn
zestigste doen.”Night of The Proms, 13/11 Gelredome,
Arnhem. 18,19,20/11 Ahoy,Rotterdam. www.boygeorgeuk.com
Boy George maakt na moeilijke jaren zijn comeback met lager, gruiziger stemgeluid
0 reacties:
Een reactie plaatsen